Studia w Niemczech – TU Munich, LMU, RWTH Aachen i inne uczelnie. Kompletny przewodnik 2026

Stoisz na Marienplatz w Monachium o siódmej rano w październiku. Ratusz dopiero co odegrał karilion, powietrze pachnie preclem ze straganu i kawą z Viktualienmarkt za rogiem. Za chwilę wsiadasz na U-Bahn i jedziesz na zajęcia z informatyki na TU Munich – jednej z najlepszych politechnik na świecie. Czesne za ten semestr? Około 85 euro opłaty administracyjnej plus bilet na całą komunikację miejską w Monachium. To nie jest scenariusz z gatunku „zbyt piękne, żeby było prawdziwe”; to codzienna rzeczywistość kilku tysięcy polskich studentów, którzy wybrali Niemcy jako miejsce studiów.

Niemcy to kraj, który łamie jedną z najbardziej fundamentalnych zasad globalnej edukacji: najlepsze uczelnie na świecie nie muszą kosztować fortuny. Trzy niemieckie uniwersytety plasują się w top 50 rankingu QS World – TU Munich (#37), LMU Munich (#54) i Heidelberg (#47) – a żaden z nich nie pobiera czesnego od studentów z Unii Europejskiej. Jedyny wydatek to Semesterbeitrag, czyli opłata semestralna w wysokości 150–350 EUR, która najczęściej obejmuje bilet na komunikację miejską (Semesterticket) w całym regionie. Porównaj to z Imperial College London, gdzie roczne czesne przekracza 38 000 GBP, albo z ETH Zurich, gdzie samo życie w Zurychu kosztuje 2 000 CHF miesięcznie – i zaczniesz rozumieć, dlaczego Niemcy są celem numer jeden dla polskich maturzystów planujących studia za granicą.

W tym przewodniku przeprowadzę cię przez wszystko, co musisz wiedzieć o studiach w Niemczech: od systemu Numerus Clausus i uznawalności polskiej matury w bazie Anabin, przez programy anglojęzyczne na TUM, LMU, RWTH Aachen, Heidelbergu, Humboldcie i FU Berlin, aż po koszty życia, Studienkolleg, stypendia DAAD i to, jak wygląda codzienne życie studenta w Monachium, Berlinie czy Akwizgranie. Jeśli szukasz topowej edukacji za ułamek ceny; ten artykuł jest dla ciebie.

Rankingi i reputacja niemieckich uczelni

Niemieckie uczelnie nie dominują rankingów w ten sam sposób co Oxford czy MIT – ale to dlatego, że system jest zaprojektowany inaczej. W Niemczech nie ma jednej „super-uczelni”, która zbiera wszystkie talenty i pieniądze. Zamiast tego masz dziesiątki bardzo dobrych uniwersytetów, z których kilka gra w absolutnej światowej czołówce.

W rankingu QS World University Rankings 2025 trzy niemieckie uczelnie znalazły się w top 60: TU Munich na #37 (najlepsza politechnika w Europie kontynentalnej obok ETH Zurich), Universität Heidelberg na #47 (najstarszy uniwersytet w Niemczech, założony w 1386 roku) i LMU Munich na #54 (flagowy uniwersytet badawczy Bawarii). Dalej plasują się Humboldt-Universität zu Berlin (#120), RWTH Aachen (#106) i Freie Universität Berlin (#96); wszystkie z zerowym czesnem.

W rankingach dziedzinowych Niemcy wyglądają jeszcze mocniej. TU Munich to numer jeden w Europie kontynentalnej w informatyce, inżynierii mechanicznej i naukach o żywności. RWTH Aachen jest jedną z najlepszych uczelni inżynierskich na świecie – porównywalna z Imperial College London w inżynierii mechanicznej, a kosztuje dosłownie zero. Heidelberg dominuje w naukach przyrodniczych i medycynie. LMU to potęga w fizyce (tu wykładał Werner Heisenberg), prawie i naukach humanistycznych. Humboldt; uczelnia 29 laureatów Nobla, w tym Alberta Einsteina – ma jedne z najsilniejszych wydziałów filozofii i nauk społecznych w Europie. FU Berlin wyróżnia się w politologii i stosunkach międzynarodowych.

Kluczowy fakt: 11 niemieckich uczelni ma status Exzellenzuniversität (uczelni doskonałości); wybranych przez rząd federalny do otrzymania dodatkowego finansowania badawczego. Wśród nich: TUM, LMU, Heidelberg, RWTH Aachen, Humboldt, FU Berlin. To nie jest ranking prestiżu – to realne pieniądze i realna jakość.

Rekrutacja krok po kroku; Anabin, uni-assist i Numerus Clausus

Rekrutacja na niemieckie uczelnie wygląda zupełnie inaczej niż brytyjski UCAS, holenderski Studielink czy duński Optagelse. Nie ma jednego centralnego systemu – każda uczelnia ma własne zasady, choć większość korzysta z pośrednika uni-assist do weryfikacji zagranicznych dyplomów. Zrozumienie kilku kluczowych pojęć pozwoli ci poruszać się po tym systemie bez stresu.

Anabin (anabin.kmk.org) to niemiecka baza danych uznawania zagranicznych kwalifikacji. Dobra wiadomość: polska matura ma status H+ w Anabin, co oznacza bezpośredni dostęp do studiów (Direkter Hochschulzugang) bez konieczności zdawania Studienkolleg czy dodatkowych testów. Musisz jednak spełnić warunek: zdane minimum dwa przedmioty na poziomie rozszerzonym (w tym jeden z grupy: matematyka, fizyka, chemia, biologia, informatyka lub język obcy na poziomie zaawansowanym). Jeśli twoja matura nie spełnia tych warunków, może być wymagane odbycie Studienkolleg; rocznego kursu przygotowawczego. Więcej o przeliczaniu matury znajdziesz w naszym przewodniku po polskiej maturze a studiach za granicą.

Numerus Clausus (NC) to pojęcie, które musisz zrozumieć, bo determinuje twoją szansę na przyjęcie na najpopularniejsze kierunki. NC to minimalny próg GPA (średnia ocen) wymagany do przyjęcia na dany program – ustalany co semestr na podstawie liczby kandydatów i dostępnych miejsc. Na kierunkach z NC (zulassungsbeschränkt); takich jak medycyna, psychologia, prawo, informatyka na LMU czy zarządzanie na TUM – musisz mieć odpowiednio wysokie oceny, aby przejść próg. Kierunki bez NC (zulassungsfrei) przyjmują wszystkich, którzy spełniają formalne wymagania. Mechanizm NC sprawia, że pytanie „czy mnie przyjmą?” zamienia się w „czy mój GPA jest wystarczająco wysoki?”.

uni-assist to platforma, przez którą większość niemieckich uczelni weryfikuje dyplomy zagranicznych kandydatów. Rejestrujesz się na uni-assist.de, przesyłasz przetłumaczone dokumenty (tłumaczenie przysięgłe na niemiecki lub angielski) i opłacasz weryfikację: 75 EUR za pierwszą uczelnię + 30 EUR za każdą kolejną. uni-assist sprawdza, czy twoje kwalifikacje odpowiadają niemieckim wymogom i przesyła ocenę do uczelni. Niektóre uczelnie (np. TUM, Heidelberg) mają własne portale aplikacyjne i nie wymagają uni-assist – sprawdź to indywidualnie.

Krok po kroku:

1. Sprawdź wymagania; wejdź na stronę wybranego programu, sprawdź NC (jeśli dotyczy), wymagane dokumenty i termin
2. Przetłumacz dokumenty – matura + świadectwo przetłumaczone przysięgle na niemiecki lub angielski
3. Zdaj egzamin językowy; niemiecki: DSH-2, TestDaF 4x4 lub Goethe C1; angielski: IELTS 6.5 lub TOEFL 90. Przygotuj się z prepclass.io do TOEFL i IELTS
4. Złóż aplikację – przez uni-assist lub bezpośrednio na portalu uczelni
5. Dosłij wyniki matury; po otrzymaniu w lipcu natychmiast prześlij do uczelni
6. Czekaj na decyzję – typowo lipiec–sierpień dla semestru zimowego

Pamiętaj: na kierunkach medycznych rekrutacja przebiega przez centralny system hochschulstart.de (dawne ZVS); to osobna procedura z własnymi terminami i kryteriami, obejmująca m.in. Test Medyczny (TMS).

Kierunki i uczelnie – co warto studiować w Niemczech?

Niemcy oferują ponad 1 900 programów anglojęzycznych na poziomie BSc i MSc – ale bądźmy szczerzy: na poziomie licencjackim większość programów na uczelniach publicznych jest prowadzona po niemiecku. Anglojęzyczne licencjaty to domena prywatnych uczelni i kilku programów na top publicznych. Na poziomie magisterskim sytuacja zmienia się diametralnie; setki programów MSc w całości po angielsku, często bez czesnego. Omówmy sześć najważniejszych uczelni dla polskiego maturzysty.

TU Munich (TUM) – pełny przewodnik TUM; to bez wątpienia najlepsza politechnika w Niemczech i jedna z najlepszych w Europie. QS #37 na świecie, #1 w Niemczech. Informatyka na TUM to absolutna czołówka – program BSc in Informatics prowadzony jest w całości po angielsku, z aptitude testem zamiast tradycyjnego NC. TUM School of Management oferuje program Management & Technology, łączący zarządzanie z inżynierią: unikalny model, idealny dla osób zainteresowanych tech-management. Kampus w Garching (na północ od Monachium) to nowoczesne centrum badawcze, a miasto oferuje ekosystem firm technologicznych: BMW, Siemens, Allianz, Celonis, Lilium. Semesterbeitrag: ~85 EUR. Ćwicz przed egzaminem SAT na okiro.io; wynik SAT może wzmocnić twoją aplikację na programy anglojęzyczne TUM.

LMU Munich (Ludwig-Maximilians-Universität) to klasyczny uniwersytet badawczy – tam, gdzie TUM jest politechniką, LMU jest wszechstronnym uniwersytetem z silnymi wydziałami nauk przyrodniczych, prawa, medycyny, ekonomii i nauk humanistycznych. Fizyka na LMU to miejsce, gdzie pracują laureaci Nagrody Nobla; Werner Heisenberg, Max Planck i Wilhelm Röntgen mają tu swoje korzenie. LMU jest szczególnie silna w medycynie (LMU Klinikum – jeden z największych szpitali uniwersyteckich w Europie), naukach biologicznych i ekonomii. Większość programów licencjackich jest po niemiecku, ale wiele modułów i materiałów jest dostępnych po angielsku, a programy magisterskie coraz częściej prowadzone są w całości po angielsku.

RWTH Aachen to trzecia wielka niemiecka politechnika obok TUM i KIT – i prawdopodobnie najlepsza opcja dla polskiego studenta, który chce studiować inżynierię. Dlaczego? Bo wiele programów inżynierskich na RWTH nie ma Numerus Clausus; są zulassungsfrei, co oznacza, że jeśli spełniasz formalne wymagania (matura + język), dostajesz się automatycznie. RWTH Aachen to potęga w inżynierii mechanicznej (#1 w Niemczech), inżynierii elektrycznej, informatyce i inżynierii materiałowej. Akwizgran (Aachen) to miasto na trójstyku Niemiec, Belgii i Holandii – mniejsze i tańsze od Monachium, ale z silnym ekosystemem technicznym i bliskością KU Leuven (30 min pociągiem) i Maastricht University (40 min).

Universität Heidelberg; najstarszy uniwersytet w Niemczech (1386), zlokalizowany w malowniczym miasteczku nad Neckarem z zamkiem na wzgórzu i urokliwą starówką. Heidelberg to absolutna potęga w naukach przyrodniczych i medycynie. Wydział medyczny – z Universitätsklinikum Heidelberg – jest jednym z najlepszych w Europie, a Niemieckie Centrum Badań nad Rakiem (DKFZ) jest instytucją partnerską. Biologia molekularna, biochemia i fizyka to kierunki, na których Heidelberg rywalizuje z Cambridge. Miasto ma 160 000 mieszkańców, z czego 30 000 to studenci; proporcja, która tworzy niesamowitą atmosferę akademicką.

Humboldt-Universität zu Berlin – uczelnia Einsteina, Hegla, Marksa i Bismarcka. Humboldt jest najstarszym uniwersytetem w Berlinie (1810) i jedną z najbardziej prestiżowych instytucji humanistycznych w Europie. Filozofia, historia, nauki społeczne, germanistyka; to wydziały, na których Humboldt nadal dominuje. Berlin jako miasto to zupełnie inna liga niż Monachium: tańszy (znacząco!), bardziej wielokulturowy, z legendarną sceną artystyczną i startupową. Semesterbeitrag na Humboldcie: ~330 EUR, ale zawiera bilet na całą komunikację miejską w Berlinie i Brandenburgii (strefa ABC).

Freie Universität Berlin – druga berlińska uczelnia z tytułem Exzellenzuniversität. FU Berlin jest silna w politologii (jedna z najlepszych w Europie kontynentalnej), stosunkach międzynarodowych, informatyce i naukach o Ziemi. Kampus w Dahlem to zielona, spokojna część Berlina z parkami i willami; daleko od stereotypu chaotycznego Kreuzberga. FU Berlin oferuje kilka anglojęzycznych programów licencjackich, w tym North American Studies i kilka interdyscyplinarnych ścieżek.

Koszty studiów i życia w Niemczech

To jest sekcja, w której Niemcy zaczynają wyglądać jak najlepszy deal w europejskiej edukacji wyższej. Zerowe czesne na uczelniach publicznych to fakt; jedyny obowiązkowy wydatek to Semesterbeitrag (opłata semestralna). W praktyce wygląda to tak: TUM pobiera ~85 EUR, Humboldt ~330 EUR (ale z biletem na całą komunikację w Berlinie), RWTH Aachen ~315 EUR, Heidelberg ~180 EUR, LMU ~160 EUR, FU Berlin ~330 EUR. Rocznie to 170–660 EUR – mniej niż koszt jednego tygodnia w londyńskim akademiku.

Jeden ważny wyjątek: land Badenia-Wirtembergia (gdzie leżą Heidelberg, KIT, Freiburg) wprowadził w 2017 czesne 1 500 EUR za semestr dla studentów spoza UE/EOG. Jako obywatel Polski (= UE) nie dotyczy cię to; płacisz jedynie standardowy Semesterbeitrag. Ale jeśli masz kolegów spoza Europy zainteresowanych Heidelbergiem, powinni o tym wiedzieć.

Główny koszt to życie codzienne, i tu różnice między miastami są ogromne. Monachium jest najdroższym miastem studenckim w Niemczech – ale Berlin, Akwizgran czy Heidelberg są znacznie bardziej przystępne. Realistyczny miesięczny budżet wygląda następująco:

Zakwaterowanie to zdecydowanie największy wydatek. W Monachium pokój w akademiku (Studierendenwerk) kosztuje 350–500 EUR, pokój w mieszkaniu dzielonym 500–800 EUR. W Berlinie: akademik 250–400 EUR, WG (Wohngemeinschaft, mieszkanie dzielone) 400–650 EUR. W Aachen: akademik 200–300 EUR, WG 300–500 EUR. Kluczowa rada: zarejestruj się w Studierendenwerk natychmiast po przyjęciu – listy oczekujących na akademiki mogą być długie, szczególnie w Monachium. Wyżywienie to 200–300 EUR miesięcznie, jeśli gotujesz i korzystasz z Mensa (stołówki uczelnianej, posiłek za 2–4 EUR). Transport: jeśli twój Semesterbeitrag zawiera Semesterticket; 0 EUR za komunikację miejską. Ubezpieczenie zdrowotne: obowiązkowe, ~110 EUR/miesiąc dla studentów (ustawowa stawka Krankenkasse). Książki i materiały: 30–50 EUR. Rozrywka: 50–150 EUR.

Łączny roczny koszt studiów w Niemczech (czesne + życie) to orientacyjnie: 9 600–13 800 EUR w Monachium, 8 000–11 400 EUR w Berlinie, 7 200–9 600 EUR w Aachen. Porównaj to z rocznymi kosztami na UCL (czesne 28 500 GBP + londyńskie życie = ponad 50 000 EUR) albo nawet z University of Amsterdam (czesne 2 530 EUR + Amsterdam ~1 200 EUR/mies. = ~17 000 EUR) – Niemcy wygrywają bezapelacyjnie na stosunku jakości do ceny.

Stypendia i wsparcie finansowe

Choć czesne jest zerowe, koszty życia nadal trzeba pokryć. Na szczęście system stypendialny w Niemczech jest dobrze rozwinięty – i obejmuje również studentów z UE.

DAAD (Deutscher Akademischer Austauschdienst); Niemiecka Centrala Wymiany Akademickiej – to największa na świecie organizacja finansująca międzynarodową wymianę akademicką. DAAD oferuje stypendia na studia licencjackie, magisterskie i doktoranckie. Dla polskich studentów kluczowe programy to: DAAD Study Scholarships (pokrywające ~934 EUR/miesiąc + ubezpieczenie zdrowotne + dodatek na podróż) i DAAD RISE (płatne staże badawcze w niemieckich laboratoriach na lato). Aplikacja przez daad.de; terminy zazwyczaj w październiku–listopadzie na kolejny rok akademicki.

Deutschlandstipendium – stypendium fundowane po połowie przez rząd federalny i sektor prywatny: 300 EUR/miesiąc (150 EUR od państwa + 150 EUR od sponsora prywatnego; firmy lub fundacji). Przyznawane za wyniki akademickie i zaangażowanie społeczne. Aplikujesz bezpośrednio na uczelni – każda uczelnia ma własny proces selekcji. Około 28 000 studentów w Niemczech otrzymuje Deutschlandstipendium; to nie jest loteria, ale realna szansa.

BAföG – niemiecki odpowiednik stypendium socjalnego. Jako obywatel UE masz prawo do BAföG po 5 latach legalnego pobytu w Niemczech lub jeśli pracujesz w Niemczech (lub twój rodzic pracował). Kwota: do 934 EUR/miesiąc, z czego połowa to grant, połowa; niskooprocentowana pożyczka. Jeśli zaczynasz studia bezpośrednio po maturze, BAföG prawdopodobnie nie jest dla ciebie dostępny od razu – ale warto sprawdzić indywidualnie, bo zasady mają wyjątki.

Stypendia uczelniane: TUM oferuje TUM International Scholarships i Deutschlandstipendium. RWTH Aachen ma program RWTH Scholarships. LMU oferuje LMU Mentoring Programs z komponentem stypendialnym. Heidelberg ma Heidelberg Excellence Scholarships. Każda uczelnia publikuje listę stypendiów na swojej stronie – sprawdź dział „Finanzierung” lub „Scholarships”.

Praca studencka: jako obywatel UE możesz pracować w Niemczech bez ograniczeń podczas studiów. Stawka minimalna to 12,82 EUR/godzinę (2025). Popularne formy pracy: HiWi (Hilfswissenschaftler; asystent naukowy, 10–20 godz./tyg., 12–15 EUR/godz.), Werkstudent (praca w firmie do 20 godz./tyg. w trakcie semestru, bez limitu w wakacje – firmy tech w Monachium płacą 15–20 EUR/godz.) i standardowe Minijobs (do 520 EUR/mies. bez podatku).

Więcej o studiach w Holandii znajdziesz w naszym przewodniku po studiach w Holandii, a o brytyjskich uczelniach; w przewodniku po studiach w Wielkiej Brytanii.

Życie studenckie w Niemczech

Niemcy to kraj, w którym życie studenckie jest zorganizowane wokół kilku instytucji tak fundamentalnych, że bez nich nie zrozumiesz niemieckiego doświadczenia akademickiego. Zacznijmy od najważniejszej: Mensa. Niemiecka stołówka uniwersytecka to nie jest brudna kantyna z mdłą zupą – to miejsce, gdzie za 2–4 EUR dostajesz pełny, ciepły posiłek z wyborem dań głównych, sałatek i deserów. Mensa na TUM Garching serwuje bawarskie dania, sushi bar i wegetariańskie opcje. Mensa na Humboldcie w Berlinie ma taras z widokiem na Unter den Linden. Dla studenta, który musi zarządzać budżetem, Mensa jest zbawieniem; dosłownie redukuje wydatki na jedzenie o połowę w porównaniu z gotowaniem w domu.

Druga instytucja: WG (Wohngemeinschaft), czyli mieszkanie dzielone. W Niemczech mieszkanie w WG to nie konieczność ekonomiczna – to styl życia. Studenci celowo wybierają WG, nawet jeśli mogliby sobie pozwolić na mieszkanie jednoosobowe, bo wspólne gotowanie, wieczory filmowe i spontaniczne imprezy kuchenne tworzą społeczność, której nie znajdziesz w samotnym mieszkaniu. Szukanie WG odbywa się głównie przez portal wg-gesucht.de; musisz napisać przekonujące „WG-Bewerbung” (coś w rodzaju listu motywacyjnego do współlokatorów) i przejść „WG-Casting” (wizytę, podczas której potencjalni współlokatorzy oceniają, czy do nich pasujesz). To brzmi absurdalnie, ale naprawdę tak działa – i naprawdę warto.

Trzecia instytucja: Biergarten. Bawaria (Monachium) to miejsce, gdzie tradycja piwa jest prawie religijna. Englischer Garten (ogromny park w centrum Monachium)ma kilka Biergarten, w których po wykładach siadasz pod kasztanowcem z kuflem piwa (Maß, 1 litr) za 10–12 EUR i preclem za 3 EUR, otoczony tysiącem ludzi w identycznym nastroju. Augustiner-Keller, Hofbräuhaus, Hirschgarten (największy Biergarten na świecie – 8 000 miejsc!); to miejsca, które definiują monachijskie życie. W Berlinie tradycja jest inna – tu chodzi o Spätis (nocne sklepy z tanim piwem), kluby techno (Berghain, Tresor), Currywurst o trzeciej w nocy i spontaniczne pikniki w Tempelhof (parku na dawnym lotnisku). Heidelberg ma kameralną atmosferę studenckiego miasteczka; wąskie uliczki, historyczne knajpy (Zum Roten Ochsen, działająca od 1703 roku) i wieczorne spacery na wzgórze Philosophenweg z widokiem na zamek i dolinę Neckaru.

Polska społeczność studencka w Niemczech jest ogromna – to najliczniejsza zagraniczna grupa studentów w Niemczech (po Chińczykach i Indiach). Polskie stowarzyszenia studenckie działają na większości uczelni, a bliskość geograficzna sprawia, że weekend u rodziny to kwestia kilku godzin pociągu (Monachium–Kraków: 6 godz., Berlin–Poznań: 3,5 godz. pociągiem). FlixBus i Deutsche Bahn oferują tanie połączenia, a Semesterticket często obejmuje regionalne pociągi.

Jedna rzecz, o której nikt ci nie powie wprost: niemiecki system akademicki jest bardziej samodzielny niż brytyjski. Nikt nie będzie ci wysyłał przypomnień o deadline’ach, nikt nie będzie sprawdzał, czy chodzisz na wykłady. Oczekuje się, że sam organizujesz naukę, sam rejestrujesz się na egzaminy i sam pilnujesz terminów. To nie jest wada; to przygotowanie do niemieckiej kultury pracy, w której autonomia i Eigenverantwortung (osobista odpowiedzialność) są cenione najwyżej.

Po ukończeniu studiów masz prawo do 18-miesięcznej wizy poszukiwania pracy (Aufenthaltserlaubnis zur Arbeitsplatzsuche) – dotyczy to obywateli spoza UE. Jako Polak (obywatel UE) nie potrzebujesz wizy; masz pełny dostęp do niemieckiego rynku pracy od pierwszego dnia. Średnie wynagrodzenie początkowe absolwenta inżynierii w Niemczech to 48 000–55 000 EUR brutto rocznie, w IT: 50 000–60 000 EUR, w konsultingu: 55 000–70 000 EUR. Niemcy mają najsilniejszą gospodarkę w Europie – i potrzebują wykwalifikowanych pracowników, szczególnie w STEM.

Jeśli planujesz przygotowanie do egzaminów, sprawdź prepclass.io do ćwiczenia TOEFL i IELTS z feedbackiem AI, oraz okiro.io do przygotowania SAT – przydatny, jeśli aplikujesz na programy akceptujące SAT. Jaki wynik SAT jest potrzebny na studia w Europie? Sprawdź nasz przewodnik po wynikach SAT.

Podsumowanie – dlaczego Niemcy to najlepsza opcja dla polskiego maturzysty?

Podsumujmy to prosto: Niemcy oferują topowe uczelnie światowe za zerowe czesne, pełne uznanie polskiej matury, bliskość geograficzną (weekend u rodziny to kwestia godzin, nie dni), najsilniejszą gospodarkę w UE z chronicznym niedoborem pracowników STEM i gigantyczną polską społeczność studencką, dzięki której nigdy nie czujesz się całkiem sam. To nie jest kompromis; to najlepsza oferta w europejskiej edukacji wyższej, kropka.

Oczywiście, Niemcy mają swoje wyzwania. Język – większość programów licencjackich wymaga niemieckiego, a nauka od zera do C1 to minimum rok intensywnej pracy. Biurokracja; Anmeldung (zameldowanie), Krankenkasse (ubezpieczenie), Sperrkonto – to procesy, które wymagają cierpliwości. Rynek mieszkaniowy w Monachium; napięty i drogi. Ale te wyzwania są rozwiązywalne – a korzyści są na tyle ogromne, że tysiące polskich studentów co roku podejmują decyzję o studiach w Niemczech i ani przez chwilę jej nie żałują.

Następne kroki:

1. Sprawdź swoją maturę w Anabin (anabin.kmk.org) – potwierdź status H+ i wymagania dla wybranego kierunku
2. Zdaj egzamin językowy; niemiecki (TestDaF/DSH) lub angielski (TOEFL/IELTS). Przygotuj się do TOEFL i IELTS z prepclass.io, a do SAT z okiro.io
3. Zarejestruj się na uni-assist.de i zbierz dokumenty (tłumaczenie przysięgłe matury, certyfikat językowy)
4. Złóż aplikację do 15 lipca na semestr zimowy (ale sprawdź indywidualne terminy – niektóre programy mają wcześniejsze deadline’y)
5. Przeczytaj nasz przewodnik po TU Munich; jeśli informatyka lub inżynieria cię interesuje, TUM to twoja uczelnia
6. Sprawdź jaki wynik SAT potrzebujesz na studia w Europie – jeśli planujesz aplikować do wielu krajów jednocześnie

Powodzenia; Niemcy czekają. A Biergarten o wiele lepiej smakuje, kiedy wiesz, że twoje studia kosztują mniej niż jeden semestr na brytyjskiej uczelni.